مینای مهتاب

بسياري از مردم كتاب "شاهزاده كوچولو " اثر اگزوپري " را مي شناسند. اما شايد همه ندانند كه او خلبان جنگي بود و با نازيها جنگيد وكشته شد . قبل از شروع جنگ جهاني دوم اگزوپري در اسپانيا با ديكتاتوري فرانكو مي جنگيد . او تجربه هاي حيرت آور خود را در مجموعه ا ي به نام لبخند گرد آوري كرده است . در يكي از خاطراتش مي نويسد كه او را اسير كردند و به زندان انداختند او كه از روي رفتارهاي خشونت آميز نگهبانها حدس زده بود كه روز بعد اعدامش خواهند كرد مينويسد :" مطمئن بودم كه مرا اعدام خواهند كرد به همين دليل بشدت نگران بودم . جيبهايم را گشتم تا شايد سيگاري پيدا كنم كه از زير دست آنها كه حسابي لباسهايم را گشته بودند در رفته باشد يكي پيدا كردم وبا دست هاي لرزان آن را به لبهايم گذاشتم ولي كبريت نداشتم . از ميان نرده ها به زندانبانم نگاه كردم . او حتي نگاهي هم به من نينداخت درست مانند يك مجسمه آنجا ايستاده بود . فرياد زدم "هي رفيق كبريت داري؟ " به من نگاه كرد شانه هايش را بالا انداخت وبه طرفم آمد . نزديك تر كه آمد و كبريتش را روشن كرد بي اختيار نگاهش به نگاه من دوخته شد .لبخند زدم ونمي دانم چرا؟ شايد از شدت اضطراب، شايد به خاطر اين كه خيلي به او نزديك بودم و نمي توانستم لبخند نزنم . در هر حال لبخند زدم وانگار نوري فاصله بين دلهاي ما را پر كرد ميدانستم كه او به هيچ وجه چنين چيزي را نميخواهد ....ولي گرماي لبخند من از ميله ها گذشت وبه او رسيد و روي لبهاي او هم لبخند شكفت . سيگارم را روشن كرد ولي نرفت و همانجا ايستاد مستقيم در چشمهايم نگاه كرد و لبخند زد من حالا با علم به اينكه او نه يك نگهبان زندان كه يك انسان است به او لبخند زدم نگاه او حال و هواي ديگري پيدا كرده بود .
پرسيد: " بچه داري؟ " با دستهاي لرزان كيف پولم را بيرون آوردم وعكس اعضاي خانواده ام را به او نشان دادم وگفتم :" اره ايناهاش " او هم عكس بچه هايش را به من نشان داد ودرباره نقشه ها و آرزوهايي كه براي آنها داشت برايم صحبت كرد. اشك به چشمهايم هجوم آورد . گفتم كه مي ترسم ديگر هرگز خانواده ام را نبينم.. ديگر نبينم كه بچه هايم چطور بزرگ مي شوند . چشم هاي او هم پر از اشك شدند. ناگهان بي آنكه كه حرفي بزند . قفل در سلول مرا باز كرد ومرا بيرون برد. بعد هم مرا بيرون زندان و جاده پشتي آن كه به شهر منتهي مي شد هدايت كرد نزديك شهر كه رسيديم تنهايم گذاشت و برگشت بي آنكه كلمه اي حرف بزند.
يك لبخند زندگي مرا نجات داد
بله لبخند بدون برنامه ريزي بدون حسابگري لبخندي طبيعي زيباترين پل ارتباطي آدم هاست ما لايه هايي را براي حفاظت از خود مي سازيم . لايه مدارج علمي و مدارك دانشگاهي ، لايه موقعيت شغلي واين كه دوست داريم ما را آن گونه ببينند كه نيستيم . زير همه اين لايه ها من حقيقي وارزشمند نهفته است. من ترسي ندارم از اين كه آن را روح بنامم من ايمان دارم كه روح هاي انسان ها است كه با يكديگر ارتباط برقرار مي كنند و اين روح ها با يكديگر هيچ خصومتي ندارد. متاسفانه روح ما در زير لايه هايي ساخته و پرداخته خود ما كه در ساخته شدنشان دقت هولناكي هم به خرج مي دهيم ما از يكديگر جدا مي سازند و بين ما فاصله هايي را پديد مي آورند وسبب تنهايي و انزوايي ما مي شوند."
داستان اگزوپري داستان لحظه جادويي پيوند دو روح است آدمي به هنگام عاشق شدن ونگاه كردن به يك نوزاد اين پيوند روحاني را احساس مي كند. وقتي كودكي را مي بينيم چرا لبخند مي زنيم؟ چون انسان را پيش روي خود مي بينيم كه هيچ يك از لايه هايي را كه نام برديم روي من طبيعي خود نكشيده است و با هم وجود خود و بي هيچ شائبه اي به ما لبخند مي زند و آن روح كودكانه درون ماست كه در واقع به لبخند او پاسخ مي دهد بخند!!

با یه شکلات شروع شد...

من یه شکلات گذاشتم تو دستش

اونم یه شکلات گذاشت تودست من

من بچه بودم... اونم بچه بود.

سرمو بالا کردم،

اونم سرشو بالا کرد.

دید که منو میشناسه...خندیدم.

گفت: دوستیم؟

گفتم دوست دوست.

گفت تا کجا؟

گفتم دوستی که تا نداره!

گفت تا مرگ.

خندیدمو گفتم : من که گفتم که تا نداره.

گفت : باشه تا پس از مرگ...

گفتم نه، نه ،نه، نه، تا نداره

گفت: قبول تا اونجا که همه 2باره زنده میشن...

یعنی زندگی پس از مرگ.

بازم با هم دوستیم؟

تا بهشت.. تا جهنم... تا هر جا که باشه..

من و تو با هم دوستیم؟

خندیدمو گفتم : تو براش تا هر کجا دلت میخواد یه تا بذار.

اصلا" 1تا بکش از سر این دنیا تا اون دنیا

اما من اصلا" براش تا نمیذارم.

نگام کرد نگاش کردم...

باور نمی کرد، میدونستم اون میخواست حتما" دوستی ما تا داشته باشه.

دوستی بدون تا رو نمی فهمید...

************

گفت :بیا برای دوستیمون 1 نشونه بذاریم.

گفتم: باشه تو بذار...

گفت: شکلات... هر بار که همدیگه رو میبینیم 1 شکلات مال تو یکی مال من...باشه؟

گفتم: باشه... هر بار 1شکلات میذاشتم تو دستش...اونم 1شکلات تودست من.

باز همدیگه رو نگاه میکردیم یعنی که دوستیم...دوست دوست.

من تندی شکلاتمو باز میکردم... میذاشتم تو دهنمو ...تند وتند می مکیدم...

میگفت : شیکمو... تو دوست شکموی من هستی!

بعد شکلاتشو میذاشت تو 1صندوق کوچولوی قشنگ.

میگفتم: بخورش... میگفت : تموم میشه..میخوام تموم نشه...واسه همیشه بمونه!

صندوقش پر از شکلات شده بود...هیچ کدومشو نمی خورد.

من همشو خورده بودم

گفتم :اگه 1روز همه شکلاتتو مورچه ها بخورن یا کرمها... اونوقت چیکار میکنی؟

گفت مواظبشون هستم...میگفت میخوام نگهشون دارم تا موقعی که دوستیم..

اما من شکلاتامو میذاشتم تو دهنمو میگفتم : نه، نه ،نه، تا نه

دوستی که تا نداره...

************

1سال، 2 سال، 4سال، 7سال، 10 سال، 20سالش شده بود...

اون بزرگ شده منم بزرگ شدم.

من همه شکلاتامو خوردم...اون همه شکلاتاشو نگه داشته!

اون آمده تا امشب خداحافظی کنه... میخواد بره...اون دور دورا.

میگه میرم اما زود برمیگردم.

من که میدونم میره و برنمیگرده...

یادش رفت به من شکلات بده!

من که یادم نرفته...1 شکلات گذاشتم کف دستش... گفتم این برای خوردنه،

1شکلاتم گذاشتم کف اون دستش... اینم آخرین شکلات برای صندوق کوچیکت!

یادش رفته بود که صندوقی داره واسه شکلاتاش...

هر 2تا رو خورد... خندیدم.

میدونستم دوستی من تا نداره،

میدونستم دوستی اون تا داره... مثل همیشه!

خوب شد همه شکلاتامو خوردم...اما اون هیچ کدومشو نخورده

حالا با 1 صندوق پر از شکلاتای نخورده... چیکار میکنه...؟!

درباره وبلاگ

آرشیو مطالب

پیوندها

پیوندهای روزانه

آمار سايت