خاك عاشقی می داند، گريه می كند، رنج می كشد

و صبر می كند، سر به آستان مرگ می گذارد، بر شانه هايش گريه می كند

اما نمی ميرد، خاك عاشقی صبور است، بر برگ های پاييز بوسه می زند

تقدير جهان را عوض می كند، جوانه ها را بيدار، و درخت ها را خواب می كند

اما خود، هرگز نمی خوابد، خاك عاشقی صبور است، كه سال ها و سال ها

برای آسمان صبر می كند،و من، همانم، كه از خاك آمده ام

چون خاك عاشقم، و چون خاك، روزی، صبوری را هم خواهم آموخت

جبران خليل جبران

                       كنار مشتي خاك در دور دست خودم، تنها، نشسته ام

پسر نوح به خواستگاری دختر هابيل رفت.دختر هابيل جوابش کرد و گفت:نه...هرگز.همسری ام را سزاوار نيستی .تو با بدان بنشستی و خاندان نبوتت گم شد.تو همانی که بر کشتی سوار نشدی.خدا را ناديده گرفتی و فرمانش را .به پدرت پشت کردی . به پيمان و پيامش نيز.غرورت غرقت کرد.ديدی که نه شنا به کارت آمد و نه بلندی کوهها!

پسر نوح گفت:اما آن که غرق می شود خدا را خالصانه تر صدا ميزند تا آنکه بر کشتی سوار است.من خدايم را لا به لای توفان يافتم.در دل مرگ و سهمگينی سيل.

دختر هابيل گفت:ايمان پيش از وافعه به کار می آيد. در آن هول و هراسی که تو گرفتار شدي..هر کفری به ايمان بدل ميشود.آن چه تو به آن رسيدی ايمان به اختيار نبود.پس گردنی خدا بود که گردنت را شکست.پسر نوح گفت:آنها که بر کشتی سوارند امنند و خدايی کجدار و مريض دارند که به بادی ممکن است از دستشان برود. من اما آن غريقم که به چنان خدای مهيبی رسيدم که با چشمان بسته نيز ميبينمش و با دستان بسته نيز لمسش ميکنم.خدای من چنان خطير است که هيچ طوفانی آن را از کفم نميبرد. دختر هابيل گفت:باری...تو سرکشی کردی و گناهکاری.گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد.

پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد و گفت:شايد آنکه جسارت عصيان دارد...شجاعت توبه نيز داشته باشد.شايد آن خدا که مجال سرکشی داد...فرصت بخشيده شدن هم داده باشد!دختر هابيل سکوت کرد و سکوت کرد و آنگاه گفت:شايد. شايد پرهيزگاری من به ترس و ترديد آغشته باشد. اما نام عصيان تو دليری نبود.دنيا کوتاه است و آدمی کوتاهتر.مجال آزمون و خطا نيست.پسر نوح گفت:به اين درخت نگاه کن.به شاخه هايش.پيش از آنکه دست های درخت به نور برسند...پاهايش تاريکی را تجربه کرده اند.گاهی برای رسيدن به نور بايد از تاريکی عبور کرد.گاهی برای رسيدن به خدا بايد از پل گناه گذشت.....من اينگونه به خدا رسيده ام. راه من اما راه خوبی نيست.راه تو مطمئن تر است دختر هابيل!

اين را گفت و رفت.دختر هابيل تا دور دستها تماشايش کرد و سالهاست که منتظر است و سالهاست که با خود ميگويد :آيا همسريش را سزاوار بودم؟

كنار مشتي خاك در دور دست خودم، تنها، نشسته ام

نوسان ها خاك شد و خاك ها از ميان انگشتانم لغزيد و فرو ريخت .

 شبيه هيچ شده اي ! چهره ات را به سردي خاك بسپار.

اوج خودم را گم كرده ام . مي ترسم،

 از لحظه بعد، و از اين پنجره اي كه به روي احساسم گشوده شد .

 برگي روي فراموشي دستم افتاد :

 برگ اقاقيا ! بوي ترانه اي گمشده مي دهد،

 بوي لالايي كه روي چهره مادرم نوسان ميكند.

 از پنجره غروب را به ديوار كودكي ام تماشا مي كنم . بيهوده بود، بيهوده بود .

ستاره ها از آسمان قهر کرده و رفته اند !
ماه تنهاست ابری در اسمان نیست !گلها خوابند !
درختان زیر این باد قامت خم کرده اند !
سوز باد به وجودشان لرزه انداخته !
گوش کن صدای زوزه باد را میشنوی؟
من سردم است !!!
چه شبی است امشب آه به یاد میاورم .....
امشب روزی است که او رفت برای همیشه
از امروز خانه برای همیشه تنهاست
صدای غرش اسمان را می شنوی؟
اسمان میخواهد با من همدردی کند
آه اشک بریز آسمان سیل ببار که او رفت !
نه صبر کن صبر کن.........

نمی خوام جای پای محبوبم از روی سنگ فرش خانه شسته شود!!!

        جمله ایست خلوت 

                   در پرسه های شعر

                                  بی حضور شما...

         پشیمانی را اندازه میگیرم

                   و دلواپس بوی نرگس هایی میشوم  

                                       که در آغوش باد می آیند...

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

باران با زمزمه صدای تو آشناست

موج با گیسوانت...

خورشید با گریبانت...

و نسیم با تشویش نگاهت...

گامهایت گذار ماه در شب مه ...

نگاهت دغدغه خواستن

و خود داری چشمانت فاصله ی شراب و هوشیاری

" هماره انگار کودکی از خواب بر خواسته است ... "

دستهایت ... پیوند مهربانی و بهار

و شوق ریزش در تن آبشار !

بیا تا قدر خواستن ، قدر عشق را بدانیم .