«اگر خداوند برای لحظه‌ای فراموش می‌کرد که من عروسکی کهنه‌ام و تکه‌ی کوچکی زندگی به من ارزانی می‌داشت، احتمالاْ همه‌ی آنچه را که به فکرم می‌رسید نمی‌گفتم؛ بلکه به همه‌ی چیزهایی که می‌گفتم، فکر می‌کردم. اعتبار همه چیز در نظر من نه در ارزش آنها که در معنای آنهاست.

اگر تکه‌ای از زندگی می‌ماند، کمتر می‌خوابیدم و بیشتر رؤیا می‌دیدم؛ چون می‌دانستم هر دقیقه که چشم‌هایمان را بر هم می‌گذاریم ۶۰ ثانیه نور را از دست می‌دهیم. هنگامی که دیگران می‌ایستادند من راه می‌رفتم و هنگامی که دیگران می‌خوابیدند بیدار می‌ماندم.

هنگامی که دیگران صحبت می‌کردند گوش می‌دادم و از خوردن یک بستنی لذت می‌بردم. اگر تکه‌ای زندگی به من ارزانی می‌شد لباسی ساده بر تن می‌کردم؛ نخست به خورشید چشم می‌دوختم و سپس روحم را عریان می‌کردم. اگر دل در سینه‌ام همچنان می‌تپید؛ نفرتم را بر یخ می‌نوشتم و طلوع آفتاب را انتظار می‌کشیدم.

روی ستارگان با رؤیاهای ونگوگ، شعر را نقاشی می‌کردم و با صدای دلنشین، ترانه‌ای عاشقانه به ماه هدیه می‌کردم. با اشک‌هایم گل‌های سرخ را آبیاری می‌کردم تا درد خارهایشان و بوسه‌ی گلبرگ‌هایشان در جانم بنشیند. اگر تکه‌ای زندگی داشتم نمی‌گذاشتم حتی یک روز بگذرد؛ بی آنکه به مردمی که دوستشان دارم نگویم که دوستتان دارم. چنان‌که همه‌ی مردان و زنان باورم کنند. اگر تکه‌ای زندگی داشتم، در کمند عشق زندگی می‌کردم. به انسان‌ها نشان می‌دادم در اشتباهند که گمان می‌کنند وقتی پیر شدند دیگر نمی‌توانند عاشق باشند.
آنها نمی‌دانند زمانی پیر می‌شوند که دیگر نتوانند عاشق باشند! به هر کودکی دو بال می‌دادم و رهایشان می‌کردم تا خود، پرواز را بیاموزند. به سالخوردگان یاد می‌دادم که مرگ نه با سالخوردگی که با فراموشی سر می‌رسد.

آه انسان‌ها، من اين همه را از شما آموخته‌ام. من آموخته‌ام كه هر انساني می‌خواهد بر قلَه‌ی كوه زندگی كند بی آنكه بداند كه شادی واقعی، دركِ عظمتِ كوه است. من آموخته‌ام زمانی كه كودكی نوزاد برای اولين بار انگشت پدرش را در مشت ظريفش می‌گيرد، برای هميشه او را به دام می‌اندازد. من ياد گرفته‌ام كه انسان فقط زمانی حق دارد به همنوع خود از بالا نگاه كند كه بايد به او كمك كند تا روی پاهايش بايستد. از شما من چيزهای بسيار آموخته‌ام كه شايد ديگر استفاده‌ی زيادی نداشته باشند چرا كه زمانی كه آنها را در اين چمدان جای می‌دهم، با تلخ‌كامی بايد بميرم.»

وصیت‌نامه، گابریل گارسیا مارکز

هيچكس

در دل تاريكي شب

با چراغي به سراغم نرسيد

هيچكس

مو قع پژمردن فصل

با گلي تازه به باغم نرسيد

هيچكس

 بازو به بازويم نداد اي روزگار

گل پريشان شد ٬ زمستان شد بهار

از جواني نيست چيزي يادگار

هيچكس

 اين روزها همدرد و همرازم نشد

 از درد من دل سردي سازم نشد

باد زير بال پروازم نشد

*****

در کویر دلم باران غربت می بارد


اما چه غریبانه


چه مغرورانه ؟!


در کویر بی بار دلم جای تو خالیست


می شناسم این ندارا


جای پاهای تو را من می شناسم


عطر نامت را که نامم


عطر جانت را که جانم زیر و رو کرد


می شناسم من تو را من می شناسم ....

*********