یکی بود  یکی نبود وقتی خورشید طلوع کرد از پشت پنجره کلبه قدیمی،شمع سوخته ای را دید که از عمرش لحظاتی بیش باقی نمانده بود.به او پوزخندی زد و گفت:دیشب تا صبح،خودت را فدای چه کردی ؟شمع گفت:خودم را فدا کردم  تا که او در غربت شب غصه نخورد.خورشید گفت :همان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد!شمع گفت:یک عاشق برای خوشنودی معشوق خود همه کار می کند و برای کار خود هیچ توقعی از او نداردزیرا که شادی او را شادی خود می داند.خورشید به تمسخر گفت:آهای عاشق فداکار حالا اگه قرار باشد دوباره به وجود آیی،دوست داری که چه چیزی شوی ؟شمع به آسمان نگریست وگفت:شمع...دوست دارم دوباره شمع شوم خورشید با تعجب گفت:شمع؟؟

شمع گفت آری شمع...دوست دارم که شمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم و شب پروانه را سحر کنم،خورشید خشمگین شد وگفت:چیزی بشو مانند من که تا سال ها زندگی کنی ،نه اینکه یک شبه نیست و نابود شوی!

شمع لبخندی زد و گفت:من دیشب در کنار پروانه   به چیزی رسیدم که تو در این همه سال زندگیت به آن نرسیدی...من این یک شب را به همه زندگی و عظمت و بزرگی تو نمی دهم.خورشید گفت:تو که دیشب این همه لذت برده ای پس چرا گریه می کنی ؟شمع با چشمانی گریان گفت:من از برای خودم گریه نمی کنم ،اشکم از برای پروانه است که فردا شب در آن همه ظلمت و تاریکی شب چه خواهد کرد و گریست و گریست تا که برای همیشه آرامید.